Początki telefonów w Kobyłce to zdaje się wczesne lata 30–te XX wieku.
Najstarszą wzmiankę o tym, że na terenie Kobyłki był zainstalowany telefon znalazłam w „Spisie abonentów warszawskiej sieci telefonów Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej na lata 1930/1931”. Wśród bardzo nielicznych (zaledwie kilkudziesięciu) abonentów z miejscowości podwarszawskich centrali „Podmiejskiej I” wymieniony jest jeden numer z Kobyłki - cegielnia „Źródnik” - numer abonenta 0. W ramach centrali „Podmiejskiej I” pojedyncze telefony działały też np. w Ząbkach - Zakłady Ceramiczne Pustelnik, w Drewnicy - szpital i w Sulejówku – Piłsudski (marszałek :-)). Wołomin, Marki, Klembów czy Zielonka należały do centrali „Podmiejskiej II”.
Dzwoniąc z centrali ręcznej (gdzie połączenia łączyły telefonistki), trzeba było prosić o połączenie najpierw z „Podmiejską I”, a potem podać numer (lub nazwę/nazwisko) konkretnego abonenta.
Z kolei, dzwoniąc z centrali automatycznej najpierw trzeba było połączyć się z numerem 02, a potem zamawiać konkretnego abonenta.
W książce telefonicznej na kolejne lata 1932/1933 nadal figuruje tylko 1 numer z Kobyłki – cegielnia „Źródnik”, tym razem tylko z dodatkową informacją o dyrektorze zakładu, którym był Wilhelm Lewy. W Wołominie tymczasem abonentów jest już około dwudziestu m.in.: bank spółdzielczy, huta „Vitrum”, magistrat, Policja, młyn i parę abonentów prywatnych.
Po kilku latach sytuacja wyraźnie się poprawia, choć liczba abonentów w Kobyłce nadal nie była imponująca. Przełomem na pewno był fakt, że w Kobyłce w drugiej połowie lat 30 – tych zainstalowano centralę telefoniczną, wchodzącą w skład Warszawskiej Sieci Okręgowej (obejmowała ona centrale z miejscowości w odległości do 15 lub 25 km w linii prostej od Warszawy). W Kobyłce w tym czasie znajdowała się rozmównica publiczna, natomiast abonenci z Kobyłki nadal podłączeni byli do centrali w Wołominie.
Ze spisu abonentów na lata 1937/1938 wynika, że telefony w Kobyłce posiadały głównie instytucje, przedsiębiorcy lub osoby zajmujące określone stanowiska. I tak telefon mieli: kierownik szkoły Józef Kuran, Wilhelm Lewy dyrektor cegielni Źródnik”, doktor medycyny Edward Paradistal, proboszcz parafii, Moszek Tejblum prowadzący skład materiałów budowlanych i opału, zakłady ceramiczne „Dyonizy”, zarząd gminny oraz poczta, gdzie zapewne znajdowała się wskazana wyżej rozmównica publiczna. Dodatkowo, w Kobyłce było 4 abonentów prywatnych.
W ostatniej wydanej jeszcze przed wojną książce telefonicznej na lata 1939/1940 dochodzi jeszcze 3 nowych abonentów prywatnych z Kobyłki, w pozostałym zakresie nic się nie zmienia.
Duże zmiany przynosi wybuch II wojny światowej. „Urzędowa Książka Telefoniczna dla Dystryktu Warchau” z 1942 roku nie wymienia już Kobyłki wśród miejscowości z urzędem telefonicznym, rozmównicą publiczną, ani też żadnych abonentów z Kobyłki. Natomiast telefony nadal funkcjonowały w tym czasie w pobliskim Wołominie, Ząbkach czy Zielonce. W Wołominie telefon był m.in. w: restauracjach „Oaza”, „Wołominianka”, kinie „Apollo” czy hutach szkła „Praca” i „Wołomin”, ale też w miejscach przypominających o grozie okupacji: Policji kryminalnej, Judenracie czy szpitalu dla chorych zakaźnie.
Po II wojnie światowej Kobyłka powoli wracała do telefonicznej łączności ze światem. W „Spisie telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy na rok 1955/56” telefony mają m.in.: cegielnia „Źródnik”, Gospoda Ludowa, dwie szkoły podstawowe, Warszawska Wojewódzka Baza Remontowa oraz Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska”, w ramach której funkcjonowały: masarnia, piekarnia, rozlewnia piwa i wód gazowanych. Kilka numerów z Kobyłki działało też w ramach centrali w Wołominie m.in. Zakłady Radiowe Oddział w Kobyłce.
Skany książek telefonicznych:polona.pl
mbc.cyfrowemazowsze.pl
sbc.org.pl
