W czasie powstania listopadowego Kobyłka nie była miejscem walk i bitew, ale wielokrotnie przechodziły przez nią wojska polskie i rosyjskie. Jak zwykle w takich sytuacjach najbardziej cierpiała ludność cywilna.
 |
| Dziennik Powszechny Krajowy Nr 81 z 23 marca 1831 r. |
 |
| Dziennik Powszechny Krajowy Nr 75 z 17 marca 1831 r. |
 |
| Dziennik Powszechny Krajowy Nr 59 z 1 marca 1831 r. |
Na super ciekawej wystawie w Muzeum Warszawy „Zwierzęta w
Warszawie. Tropem relacji” (bardzo polecam; otwarta jeszcze do 3 października)
można zobaczyć m.in. taki obraz.
 | |
| Ptaki, Łukasz Korolkiewicz 1986 Muzeum Warszawy | |
Jego autorem jest Łukasz Korolkiewicz, profesor sztuk plastycznych, malarz, przedstawiciel nurtu fotorealizmu, hiperrealizmu lub jak określają inni - realizmu symbolicznego. Przy malowaniu swoich obrazów artysta wykorzystuje zdjęcia fotograficzne. Jego obrazy wiszą chyba we wszystkich najważniejszych muzeach w Polsce.
 |
| Pan Wiwisektor, Łukasz Korolkiewicz 1996 Zachęta |
Łukasz Korolkiewicz pochodzi z artystycznej rodziny. Jego ojciec - Józef Korolkiewicz też był malarzem; uczniem Wojciecha Kossaka. Specjalizował się w scenach polowań i portretach koni. Był człowiekiem wielu talentów. Oprócz malarstwa zajmował się profesjonalnie śpiewem. Występował w Operze Warszawskiej. Był też lekkoatletą, biegał przez płotki w zawodach ogólnopolskich i międzynarodowych.
 |
| Polowanie, Józef Korolkiewicz 1979 Muzeum Sportu |
A związki tej malarskiej rodziny z Kobyłką? Na przełomie XIX i XX wieku ojciec Józefa, a dziadek Łukasza, Józef Korolkiewicz – lekarz był właścicielem folwarku Nowa Wieś, usytuowanego na terenie dzisiejszej gminy Wołomin. W tamtym czasie Wołomin i okolice należały do parafii w Kobyłce i na starym cmentarze w Kobyłce znajduje się wiekowy grobowiec rodziny Korolkiewiczów.
Pochowani są w nim m.in. Józef Korolkiewicz - właściciel majątku Nowa Wieś i jego
syn Józef Korolkiewicz - artysta malarz.
https://artmuseum.pl/pl/kolekcja/artysci/lukasz-korolkiewicz
https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Korolkiewicz
https://zacheta.art.pl/pl/kolekcja/katalog/korolkiewicz-lukasz-pan-wiwisektor-2
https://www.muzeumsportu.waw.pl/en/take-a-look/gallery/malarstwo?page=2
Dziś wycieczka, raczej niestety nie do powtórzenia...
 |
| "Sport Wodny: dwutygodnik" 1937.02 R.13 Nr3 |
Może zamku od podstaw nie budowali, ale uczestniczyli w jego rozbudowie w 1571 roku. Robotnicy – chłopi z Kobyłki. Zaliczani do niewykwalifikowanych pracowników najemnych. Rekrutowani przez Magistrat Starej Warszawy lub przybywający z własnej inicjatywy do Warszawy za pracą.
Ciekawie o tym XVI i XVII wiecznym rynku pracy pisze Andrzej Karpiński w książce „Pauperes. O mieszkańcach Warszawy XVI i XVII wieku”.
Andrzej Karpiński „Pauperes. O
mieszkańcach Warszawy XVI i XVII wieku”, PWN 1983
Małka Raizl z dwiema córkami. Kobieta o spracowanych dłoniach i surowo zaciśniętych ustach. Córki: jedna - w wieku około dwudziestu lat, druga - chyba nastolatka. Ubrane w letnie, ładne sukienki. Prowadzą piekarnię. Pozują w kuchni, na tle kaflowego pieca i wiszącej na ścianie misy. Może w tej misie wyrabiają ciasto na chałki i bajgle.
Jakub (Yankev) Szerański – siodlarz. Spoglądający bystro przez okulary w drucianych oprawkach. Ubrany schludnie, podwinięte rękawy koszuli. Uchwycony w trakcie pracy nad końskim chomątem.
Żona rymarza. Może to żona Jakuba Szerańskiego, który zajmował się przecież rymarstwem. Kobieta w średnim wieku, w czarnej chustce zakrywającej włosy, jak przystoi mężatce. Pozuje nad kuchnią. Jedną ręką dotyka miseczki przykrywającej garnek. Pewnie niedawno ugotowała posiłek dla rodziny.
Zelig – krawiec. Starszy mężczyzna. Jedną nogę opiera o krzesło. Na kolanie położył pofastrygowaną marynarkę, w dłoni trzyma duże, krawieckie nożyczki. W tle wiszą spodnie. Ubrania nie wyglądają na nowe. Na półce na ścianie rzędy kołnierzyków lub miar do kołnierzy do męskich koszul.
Piekarz w białej czapce wyjmujący z pieca duże bochenki świeżo upieczonego chleba w piekarni Centralnego Komitetu Pomocy dla Żydowskich Uchodźców z Ukrainy i Rosji.
Pięć zdjęć. Tylko to przedstawiające piekarza przy pracy jest dokładnie datowane. Lata 1921-1922. Pozostałe pochodzą z lat 20-tych, 30-tych XX wieku. Wszystkie wykonano z Wołominie.
Zdjęcie piekarni Centralnego Komitetu
Pomocy dla Żydowskich Uchodźców z Ukrainy i Rosji jest nieco rozmazane, trochę amatorskie, jego autor jest nieznany. Pozostałe zdjęcia to pięknie wykadrowane i oświetlone portrety postaci, w których mistrzowsko uchwycono charakterystykę każdego z fotografowanych bohaterów.
Autorem tych zdjęć był Alter Kacyzne. Fotograf, pisarz i publicysta. W latach międzywojennych na zlecenie amerykańskich gazet dokumentował na zdjęciach życie polskich Żydów. Zginął w pogromie w Tarnopolu w 1941 roku. Tylko niewielka część zrobionych przez niego zdjęć ocalała. Są przechowywane w archiwach YIVO w Nowym Jorku.
Publikacja zdjęć wymaga zgody, więc zamieszczam link do strony cyfrowego archiwum YIVO, gdzie można je zobaczyć.
http://polishjews.yivoarchives.org/archive/index.php?p=core%2Fsearch&q=wo%C5%82omin
