piątek, 30 listopada 2018

Były pułkownik


Na starym cmentarzu w Kobyłce zachowało się jeszcze kilka grobów z rosyjskimi napisami z okresu zaborów lub z czasów 20 – lecia międzywojennego. W okresie międzywojennym stosunkowo spora liczba Rosjan mieszkała w Wołominie, gdzie przybyli uciekając przed rewolucją 1917 roku. Pewnie niektórzy z nich osiedlili się również w Kobyłce i tu, na starym cmentarzu, znajduje się prawosławny nagrobek byłego pułkownika armii rosyjskiej Leonida Bonawenturowicza Sojeckiego.

Napis na jego nagrobku brzmi:



„Леонид Бонавентурович Соецкий
род. 10 октября 1858
умер 3 анреля 1934
Б. полковник русской армии
участник турецкой
и китайской воины
мир праху твоему”




„Leonid Bonawenturowicz So(j)eckij 
ur. 10 października 1858
zm. 3 kwietnia 1934
b. pułkownik armii rosyjskiej 
uczestnik tureckiej
i chińskiej wojny
Spoczywaj w pokoju”



Czy pułkownik mieszkał w Kobyłce czy w Wołominie i kiedy się tu osiedlił - nie wiem. Wiadomo natomiast, że w ramach swojej kariery wojskowej brał udział w dwóch wojnach. Najprawdopodobniej chodzi o wojnę rosyjsko - turecką z lat 1877-1878 oraz wojnę rosyjsko – chińską, zakończoną zajęciem przez Rosję Mandżurii w 1900 roku. Szperałam w internecie, ale nic więcej o dokonaniach wojennych byłego pułkownika Sojeckiego nie udało mi się odnaleźć. Sporo za to udało się wyszperać informacji o jego rodzinie, a zwłaszcza o jego ojcu Bonawenturze Stanisławowiczu Sojeckim (zbieżność imienia, nazwiska i dat raczej nie może być przypadkowa).

Okazuje się, że pułkownik pochodził z rodziny o tradycjach wojskowych. Jego ojciec - Bonawentura Sojecki urodził się w 1796 roku, zmarł w 1862. Miał żonę - Ewdokię Stiepanową. Według listy generalicji carskiej armii i floty, dosłużył się stopnia generała majora. W 1846 roku został odznaczony orderem św. Jerzego IV klasy C, a w 1855 roku orderem św. Anny klasy III. Pełnił funkcję przewodniczącego sądu wojskowego w Benderach – mieście nad Dniestrem (wówczas części Imperium Rosyjskiego), obecnie we wschodniej Mołdawii, znajdującej się pod kontrolą separatystycznego Naddniestrza. Generał major Sojecki jest pochowany w Benderach na cmentarzu wojskowym. Jego grób również przetrwał do dnia dzisiejszego.



Linki:



niedziela, 28 października 2018

Pasy, pończochy, pranie i mangiel.






Ogłoszenie o pasach kontuszowych i pończochach z fabryki w Kobyłce ukazało się w gazecie „Annonces et avis divers” Nr 23 z 5 stycznia 1782 roku.  Była to gazeta ogłoszeniowa, która ukazywała się w Warszawie w latach 1781-1784.

wtorek, 7 sierpnia 2018

Wycieczka do Kobyłki sierpień 1939

Tygodnik Ilustrowany z 27 sierpnia 1939 roku polecał wycieczkę samochodową do Radzymina, Kobyłki i Wyszkowa. Do Radzymina i Wyszkowa można było dojechać wygodną autostradą (wyłożoną kostką), a do Kobyłki kiepską, boczną drogą jedynie dla odważnych kierowców. Dobrze, że chociaż pod względem zabytków (stary, piękny kościół) i historii (fabryka pasów kontuszowych) Kobyłka nie wypadała tak blado w porównaniu z Radzyminem i Wyszkowem 😊. 
Najciekawszy jest chyba jednak opis atmosfery i wyglądu tuż przedwojennego Wyszkowa (szkoda, że autor nie opisał też tak Kobyłki). 

Tygodnik Ilustrowany Nr 35 z 27 sierpnia 1939 r.


wtorek, 31 lipca 2018

Kobyłka - zmyłka

Piosenka "Nie mam jasności w temacie Marioli"; słowa i oryginalne wykonanie: Wojciech Młynarski.


"Młody człowiek w Sochaczewie, typ liryczny,
Rzekł mi kiedyś na przystanku autobusu:
Umysł, wie pan, mam w zasadzie empiryczny,
Ale w jednym nie mam z sobą konsensusu:
Znam Mariolę. Pytam: - Kochasz? Mówi: - Kocham,
Krótko mówi, choć ma słownik nie najmniejszy.
A gdy wracam od Marioli i na socha-
czewskie city patrzę, to na dzień dzisiejszy:

Nie mam jasności w temacie Marioli,
Nie mam jasności i dość mnie to boli.
Jak ona mówi: - Te, nie rób mnie wioski,
To daje dowód ironii czy troski?
Ona mi mówi: - Wyklepuj mnie z chaty
Bo zapodajesz zbyt smętne klimaty
A jak chcę odejść, to wyjść nie pozwoli.
No nie mam jasności w temacie Marioli!

Jak ona mówi: - Wiej ze mną do Tłuszcza!
To serio mówi, czy podpuszcza?
Jak mówi: - Porwij mnie choć do Kobyłki!
Poważnie mówi, czy dla zmyłki
Ja do niej: - Czemu do Tłuszcza, kochanie?
A ona do mnie: - Ach, żesz ty kasztanie,
Tępy modelu, drętwy aparacie!
 No, nie mam jasności w Marioli temacie!

Na wieczornym niebie młody księżyc ziewał
I do dziewczyn puszczał oko od niechcenia,
A ja rzekłem: - Mój Werterze z Sochaczewa,
Ach, postaram się ukrócić twe cierpienia!
Gdy się wypowiada płeć tak zwana słaba,
To jest tylko - zapamiętaj, mój kolego -
To jest tylko zwykłe babskie szaba-daba,
A ty bierzesz to logicznie! I dlatego:

Nie masz jasności w temacie Marioli,
W temacie Dziuby, Marzeny, Haliny,
Możesz ich teksty roztrząsać do woli
I nic nie pojmiesz - w tym nie ma twej winy.
Lecz oprócz znaczeń jest słów smak i dotyk,
Zielone oczy i profil prześliczny,
I głos dziewczyny, ten głos jak narkotyk.
I teraz słuchaj, koleżko liryczny:

Jak ona mówi: - Wiej ze mną do Tłuszcza
To wiej, łap mocno i nie puszczaj!
Pojmij, że w ustach jej słówko "Kobyłka"
To otchłań zmysłów! A nie zmyłka!
Bowiem, ujmując tę rzecz jeszcze prościej,
A jest to temat sercu memu bliski.
Nie ma jasności w temacie miłości!
Nie ma jasności - ale są przebłyski!
(...)"

Wydawać by się mogło, że chodzi jedynie o zgrabny rym - "Kobyłka - zmyłka", ale okazuje się, że można tu wyinterpretować o wiele więcej. Na przykład "zaklinaną baśniowo niecodzienność" prowincjonalnego miasteczka lub pokazanie miasta jako przestrzeni emocji i uczuć. Takie interpretacje można znaleźć w artykule Mikołaja Madurowicza "Zmysłowo-obyczajowa urbanistyka u powojennych poetów piosenki (Jeremi Przybora, Agnieszka Osiecka, Wojciech Młynarski)". Ciekawe :-).    

Link: https://www.ceeol.com/search/article-detail?id=133865